جشنواره ی رویاها (شعر)


جشنواره ی رویاها (شعر)

در آفتابِ نگاه تو، صبورِ پیرِ بهارآوازمین شکفت و زمان گل کرد، به جشنواره ی رؤیاهادر آن هزاره ی خاموشی، کسی به عشق نمی تابیددمید عطرِ نگاه دوست، و ناگهان تو شدی پیداعذابِ پوچی و دلتنگی، به سر رسید و بهار آمددلم هجومِ طراوت شد، جهان و جان همه شد زیبابهار؛ هدیه ی دستانت، به کوچه های خزان دیدهشکوفه؛ فرصت چشمانت، به باغ های پر از رؤیادلت نسیم بهاری بود، در آب و آینه جاری بودچه عاشقانه گذر کردی به دشت های پُر از یلداتو رفته ای و سرودی نیست، بیا و باز شبی روشنبه خوابِ آینه ها گل کن، بخوان برای دلِ گُل هابهارِ پیرِ من ای بُرنا، بیا به زمزمه تا فردادوباره خوشه کند رؤیا، دوباره زنده شود دنیا... «عبدالرضا رضایی»




شما هم رأی دهید