هر دم از اين باغ برى مى رسد سيد


هر دم از اين باغ برى مى رسد سيد
قرار نبود اين طورى بشود. خوب، گاهى اوضاع با پيش بينى ها هماهنگ نيست. سرمربى تيم ملى فكر كرد چند مهاجم گلزن حرف گوش كن دارد ولى، درست همان وقتى كه بايد پز مهاجمانش را مى داد رباط پاى مهمترين آنها پاره و خليلى خانه نشين شد. وجدانا از شنيدن اين خبر يكه خورديم اما اولين نكته اى كه ذهنمان را غلغلك داد اين بود كه شايد حالا ديگر نفراتى چون هاشميان، كريمى و احيانا مهدوى كيا بتوانند درگوشه و كنار ليست جناب سرمربى جايى براى خود باز كنند. واقعا چه زمانى سر و سامان را در فوتبال كشور خواهيم ديد. طعم تلخ تعليق را كه تا قبل از سركار آمدن مسئولان حال حاضر سازمان تجربه كرده بوديم، چشيديم. استقلال تهران خوابش برد و ليست بازيكنانش را اصلا به C.F.A نفرستاد. حالا هم راهمان را كشيديم و رفتيم اسپانيا تا با دو باشگاه نه چندان نامدار آن ديار بازى تداركاتى برگزار كنيم اما باشگاه هاى مورد نظر به اين نتيجه رسيده اند كه حوصله بازى كردن با ما را ندارند. «چارلتون» هم كه نوبرش را آورده و به فرمان دولت انگليس على رغم قرارداد امضا شده حاضر نيست در ميدانى حاضر شود كه يك طرفش تيم ملى، ايستاده باشد. بله جانم! اين برنامه ريزى ماست، آن هم وضعيت اردو تيم ملى كه بازيكن بعد از چند روز تمرين تازه متوجه مى شود رباط پايش پاره شده است. خلاصه اينكه خيلى چيزها باهم جور شده است جور جور! يادش به خير؛ در سال هاى نه چندان دور وقتى برف مى باريد و خيابان هاى تهران شبيه پيست «ديزين» مى شد، مسئول مربوطه در پاسخ به انتقاد كسانى كه از شرايط موجود گله مند بودند مى گفت: غافلگير شديم! يكى هم نبود به آن جناب مسئول بگويد كجاى باريدن برف زمستان عجيب است كه شما غافلگير شده ايد. امسال هم ۳ سالى است كه دست اندركاران فوتبال اين ممكلت هر وقت دلشان مى خواهد غافلگير مى شوند. اين بار هم در اسپانيا غافلگير شدند و هر ۳ حريفى كه قرار بود مقابل ما خودشان را براى فصل آتى رقابت هاى داخلى شان آماده كنند، تحويلمان نگرفتند! تازه اگر هم بازى مى كردند خيلى به كارمان نمى آمدند، چون دوران بدنسازى را مى گذراندند يعنى اينكه با همه توانشان به ميدان نمى آمدند و بنابراين محك جدى نمى خورديم. حالا كارى نداريم كه هنوز به ميدان نرفته مصدوم داديم و مهاجم اول ليگمان حداقل ۱۸۲ روز وقت دارد فيلم بازى هاى فصول گذشته اش را تماشا كند و براى كسانى كه مقابل عربستان، كره جنوبى، امارات و كره شمالى به ميدان مى روند آرزوى موفقيت كند. چقدر خوب مى شد اگر گاهى، تأكيد مى كنم فقط گاهى همه خانواده فوتبال دور هم جمع مى شدند و يك فكر اساسى براى اين ورزش پرطرفدار مى كردند فكرى كه رنگ گروهى را نداشت. فكرى كه هركس از هر جاى دنيا از آن خبردار مى شد بوى ورزش به مشامش مى خورد بوى ورزش يعنى نسيمى كه از بهار زندگى آدم هاى يك كشور، كه درصد بالايى از آنان را نوجوانان و جوانان تشكيل مى دهند برخاسته بود اما، كجايند آنانى كه باور كنند حاكم شدن جو ورزشى در اين سرزمين مقدس، به مراتب بهتر از آن است كه انگيزه هاى پاك را زير چرخ دنده هاى اغراض گروهى له كنيم.
 سه شنبه 25 تير 1387     




شما هم رأی دهید