فتاد لیلی از نفس، چرا جنون نمی‌کنی / سروده‌ای ازعلی معلم دامغانی در رثای سیدمرتضی آوینی


فرهنگ > چهره‌ها  - امروز، 20 فروردین 1390، هجدهمین سالروز شهادت سید مرتضی آوینی است. علی معلم دامغانی، به فاصله‌ چند روز از شهادت سیدمرتضی آوینی، قطعه شعری در رثای او سرود که نخستین‌بار در مراسم اربعین این شهید، اول خرداد ۷۲ در تالار اندیشه‌ حوزه‌ هنری سازمان تبلیغات اسلامی توسط خودش قرائت شد. شکسته خواند نیمه شب برادرم دو گانه راسپیده زد چه می‌کنم نماز جوکیانه را؟ بهل، فریضه را بهل به شیخ شب نماز کنچه حاجتم روا شد از نماز شب دراز کن؟ رهین چاه رستمم ز ننگ جاه زال‌هاسپیده زد، چه می‌کنم درآسیاب سال‌ها؟ * نرفت کاری از غنا، که کار فاقه می‌کندبهل بگندد آب‌ها، نمک افاقه می‌کند * الا به دام آرزو نه مردی و نه زیستیبه کام زندگی مپو، کجاست خنگ نیستی؟ الا کجاست اسب من که بشکنم مدار رابه آب نیستی زنم بر افکنم گدار را گریوه ماند و اهریمن، الا کجاست رخش من؟نهیب آذرخش من، درفش من، درخش من؟ سحر فسرد و صاعقه کجاست عرق گبریم؟که شعله سان برون برد از این رواق ابریم؟ * نرفت کاری از غنا که کار فاقه می‌کندبهل بگندد آب‌ها نمک افاقه می‌کند * چه بنگره است در زمین ز بانگ بسط و قبض‌ها؟که خفته‌اند شبروان، که مرده‌اند نبض‌ها فلک جنازه می‌برد به جای هور از آسمانلعاب مرده می‌چکد به جای نور از آسمان صداع حجله می‌دهند از این عروس رایگانچه بنگره است در زمین از این نبهره دایگان چرا به نام آب و نان نشاط خون نمی‌کنی؟فتاد لیلی از نفس، چرا جنون نمی‌کنی؟ سواد محمل است هان زدند راه عبله راتو بی‌شرف چه می‌کنی حنا و عطر و طبله را؟ جنازه‌ها، جنازه‌ها، جنازه‌های خونچکانتو شیر شرزه خود نه‌ای، دمی به لابه می‌تکان به روم و روس می‌بری، به بوق و کوس می‌برینه مام توست این وطن، که را عروس می‌بری؟ * نرفت کاری از فنا که کار فاقه می‌کندبهل بگندد آب‌ها نمک افاقه می‌کند * زمانه رفت و سال‌ها سخط نشد، رضا تو رامگر به عید خون کشد عزای مرتضی تو را دم ثمود و عاد کن الا دم فسرده رابه خون، به خون ضماد کن دو دست و پای مرده را غریو رعد و رود را دو صبحدم ترانه کندو شب، دوشب، همین دو شب از آرزو کرانه کن به راه صبح تا سحر شبی دو چشم‌تر بنهاگر که خوابت آرزو به راه سیل سر بنه سه روز و شب عشیره را طعام روزه گیر دهپس آنچه داده‌ای ستان، به خسته و اسیر ده محرمی قبیله را به خشم اشقیا ببینروی به هند و قدس اگر، برو و بی‌ریا ببین جنازه‌ها، جنازه‌ها، جنازه‌های سوختهردان آرمیده و ددان خود فروخته * نرفت کاری از فنا که کار فاقه می‌کندبهل بگندد آب‌ها نمک افاقه می‌کند * زمان رفت و سال‌ها سخط نشد رضا تو رامگر به عید خون کشد عزای مرتضی تو را مرا بهل اگر به غم، دریغ او نمی‌کنمبرای گریه اقتدا، به تیغ او نمی‌کنم من آه و خشم و کینه را به «تیغ زن» نهاده‌امدریغ و داغ و گریه را به «تیغ» و «زن» نهاده‌ام * نرفت کاری از فنا که کار فاقه می‌کندبهل بگندد آب‌ها نمک افاقه می‌کند * به انتقام عطسه‌ای که بسته در دماغ منزمانه سنگ نیستی شکسته بر ایاغ من حدیث آب و نان بهل، اسیر و هم و شک نیمتو پای بست برکه‌ای، مرا بهل که وک نیم کسی بر آب زندگی نمرده از تبار منبه خضر تشنه می‌رسد،‌ نژاد شعله خوار من حضور قهر بی‌غشم، زیاد اگر نمی‌رومچو هیمه وقف آتشم، به باد اگر می‌روم * نرفت کاری از فنا که کار فاقه می‌کندبهل بگندد آب‌ها نمک افاقه می‌کند * چو کشته برق را زیم، در این نفس که می‌رودچو قطره غرق را زیم، در این نفس که می‌رود نفورم از دمی که شب نهفته هر سحر زندوز آفتاب مرده‌ای که هر سپیده سر زند خیال صیحه می‌پزد در آستین سپند منخمار شیعه می‌برد بر آستان سمند من به شب مجره می‌چکد طرب ز تیغ جوشنمسپیده عشوه می‌دهد طلوع تیغ روشنم اگر ز چاره بگسلم، نفس فلاخنی شودزمین زبانه سر کند، زمانه گلخنی شود * نرفت کاری از فنا که کار فاقه می‌کندبهل بگندد آب‌ها نمک افاقه می‌کند * تو را بس این فرشتگی، زمین تیول دیو بهافاقه مفت آرزو، اگر «ریا» ز «ریو» به الا درنگ و رنگ تو کجاست برملا شده؟وز انفعال ننگ تو سکوت ما صلا شده غریو صخره سنب شکسته استخوان شبشرار شوره خوان ما نشسته در دخان شب * شکسته خواند نیمه شب برادرم دوگانه راسپیده زد چه می‌کنم نماز جوکیانه را؟ رهین چاه رستمم ز زننگ جاه زال‌هاسپیده زد چه می‌کنم در آسیاب سال‌ها؟ 52142




شما هم رأی دهید