اوباما خودمختارترین رئیس‌جمهور است


بین الملل > آمریکا  - باراک اوباما به صراحت نشان داده است که از جنگ بیزار است و پای خود را از این مخمصه بیرون خواهد کشید باب وودوارد باز هم جنجال آفرید. مشاور امنیت ملی باراک اوباما از کاخ سفید رفت و بسیاری نوشته های باب را مسبب این ماجرا می دانند. وودوارد با نوشتن کتاب " جنگ های اوباما " جنجال بسیاری در رسانه های امریکایی و در سطح سیاستمداران به راه انداخته است . باب وودوارد در گفتگو با فارین پالیسی از دوران تصدی جیم جونز می گوید و استدلال می کند که چرا باراک اوباما خود استراتژیست تیم دستگاه دیپلماسی اش است . خروج جیم جونز از کاخ سفید جنجال افرین شده است. بسیاری ادعا می کنند که علت استعفا وی در حقیقت مسائلی است که شما در کتاب خود منتشر کرده اید. از همان روزهای نخست جیم جونز در قامت مشاور امنیت ملی باراک اوباما احساس راحتی نمی کرد . تعبیر شما از این کناره گیری ناگهانی چیست؟جیم جونز از روز نخست هشدار داده بود که نمی تواند در چهار چوب این پست قرار بگیرد. به یاد داریم گفتگوی میان وی و اوباما که در آن جونز به باراک گفته بود که : من آدم کار اداری انجام دادن نیستم. من گمان می کنم که جیم جونز به دنبال پست وزارت امور خارجه بود. وی اما در روزهای حضور به عنوان معاون وزیر دفاع هم تاکید کرده بود که اهل کارهای اداری نیست . با این همه ، اوباما او را برگزید. از همان روزها همه می دانستند که وی خارج از این دایره است . آیا اصرار بر این انتصاب به این دلیل سنتی بود که مشاوران امنیت ملی باید به رئیس جمهور نزدیک باشند ؟اوباما پیش از این تاکید کرده بود که افرادی باید به تیم او راه یابند که چندان هم کابینه را شلوغ نکنند و با تیم همراه باشند. با این همه انتخاب مشاور جدید امنیت ملی هم با این استراتژی اوباما در تناقض است . انتصاب های باراک اوباما نشان می دهد که وی شخصا استراتژیست دستگاهش در حوزه سیاست خارجی است . وی اصطلاح AFPAK( استراتژی پاکستان - افغانستان ) را به تنهایی انتخاب کرد. اوباما حتی گزارش رابرت گیتس در خصوص افغانستان در سی امین روز از ماه اکتبر را جدی گرفت. در آن گزارش ، گیتس ادعا کرده بود که اعزام سی هزار نیرو به افغانستان می تواند راه گشا باشد . البته وی به این مساله به چشم پیشنهاد نگاه نکرده بود اما حقیقت این است که اوباما آن را به نشانه پیشنهاد گرفت و باز هم خودسرانه سی هزار نیرو به افغانستان اعزام کرد . وی حتی در خصوص زمانبندی هجده تا بیست و چهار ماهه برای خروج از افغانستان هم به تنهایی تصمیم گرفت. بسیاری دخالت های اوباما در امور پنتاگون را بیش از اندازه می دانند. اوباما ظاهرا هر آنچه را که صلاح بداند در کاخ سفید انجام می دهد . آنچه که اوباما در سر دارد می تواند در صورت موفقیت از وی نخبه ای بسازد. اما اگر این استراتژی جواب ندهد بی شک بسیاری از جمهوری خواهان و حتی دموکرات ها از شکست وی برائت خواهند جست . اوباما در حقیقت از پنتاگون درخواست گزینه های مطلوب می کند و به صراحت هم تاکید می کند که شرمنده این گزینه مد نظر من نبود . قرار بود مشاور امنیت ملی چه ویژه گی هایی داشته باشد که جیم جونز نداشت؟من تلاش می کنم که از انتظارها سخن نگویم. در خصوص پاکستان اما جای بحث بسیار زیاد است . ما دائما در خصوص افغانستان صحبت می کنیم. اما بهتر است که بیشتر و بیشتر به پاکستان فکر کنیم. این کشور تبدیل به پاشنه آشیل منطقه و البته امنیت بین المللی شده است . به یاد دارم که در دوران دبیرستان در خصوص تاریخ جنگ جهانی دوم می خواندیم. آن زمان بالکان را هم پاشنه آشیل اروپا می دانستند. بالکان از هم فروپاشید و همچنین امنیت منطقه. اکنون همه نگران این هستند که پاکستان به کجا می رود . تفاوت میان اوباما با دیگر روسای جمهور امریکا نظیر بوش و کلینتون در مواجهه با مسائلی مانند جنگ چگونه است ؟ من همواره بر یک جمله کلیشه ای تاکید داشته ام که جورج بوش مرد عمل بود و نه مرد کتاب خواندن و تز دادن. اوباما اما بر خلاف وی تنها و تنها سخن می گوید و از تئوری حرف می زند. اوباما بدون تعارف و به راحتی اثبات کرده است که از جنگ بیزار است و پای خود را از این مخمصه بیرون می کشد . انتخاب مشاور جدید در امور امنیت ملی هم به خوبی گویای همین مساله است . مشاور امنیت ملی جدید آمریکا هم عقیده با اوباما در حوزه جنگ است . هر دو آنها به جنگ در افغانستان به چشم سرمایه گذاری نگاه می کنند. درست مانند این که شما 8 میلیارد دلار در راه سازی سرمایه گذاری کرده باشید . اوباما اما به صراحت تاکید کرده است که این سرمایه گذاری چه از بعد مالی و چه زمانی و چه نظامی محدود خواهد بود . نقش هیلاری کلینتون در حال حاضر در دستگاه دیپلماسی اوباما چیست؟ وی مدافع نظامی ها است . این مساله از قدرت مانور اوباما تا حد بسیار زیادی کم می کند. هیلاری کلینتون و همراهانش ادعا می کنند که وی به دنبال قدرتی بیش از وزارت امور خارجه نیست. حقیقت اما این است که وی به هر کجا که پا می گذارد در جامه رئیس جمهوری آتی ظاهر می شود . این مساله بر قدرت وی می افزاید . بنابراین کتمان قدرت طلبی هیلاری کلینتون به طنز بیشتر می ماند. فارین پالیسی دهم اکتبر / ترجمه : سارا معصومی




شما هم رأی دهید