گزارشي از سفر مقام معظم رهبري به استان فارس (16)


گزارشي از سفر مقام معظم رهبري به استان فارس (16)


عشاير مايه عزّت و افتخار كشورند

... در دوران جنگ تحميلي عشاير غيور اين منطقه در ميدانهاي كارزار شركت كردند و جان و زندگي و هستي خود را در طبق اخلاص گذاشتند و براي دفاع از اسلام، انقلاب و نظام عزيز اسلامي به ميدان آمدند...

رهبر انقلاب سپس به بافت عشيره‌اي منطقه اشاره و بافت عشيره‌اي را يك نقطه قوت دانسته و قوم و عشيره و قبيله را مورد تاييد اسلام مي‌دانند و البته جنبه منفي مساله را تعصب نادرست عشيره‌اي كه زمينه درگيري بين عشاير و قبائل را فراهم بياورد دانستند... و سپس در جمع پرشور مردم ممسني خطاب به عشاير غيور منطقه فرمودند:

عزيزان من، شما امتحان خوبي داديد. پيوستگي خود را با اسلام و انقلاب ثابت كرديد. در كشور ما عشاير مايه عزت و افتخارند...

جوانهاي عزيز عشايري، امروز دنيا دنيايي است كه اعتقاد و ايمان راسخي كه متكي به مباني مستحكم باشد يك ملت را پيروز مي‌كند...

... ما از عشايرمان احساس خرسندي مي‌كنيم. چون عشاير، در هر كجا باشند پاسدار مليت، پاسدار دين، طرفدار روحانيت و علاقمند به سنت‌هاي اسلامي و بومي كشور بوده و هستند...

... در مورد منطقه شما تنها نكته‌اي كه مرا رنج مي‌دهد مسئله محروميت اين منطقه در بخشهاي مختلف است. اين وضعيت ايجاب مي‌كند كه مسئولين توجه ويژه داشته باشند...

رهبر انقلاب سپس در فراز ديگري از سخنان خود به مشكل كم‌آبي منطقه، لزوم جلوگيري از اسراف آب، حل مشكلات اقتصادي مردم، تلاش براي رفع وابستگي و حل مشكل اشتغال اشاره مي‌كنند.

و سپس در جمع‌بندي سخن به اين نكته اشاره مي‌كنند كه راه نجات اين ملت و همه ملت‌هاي امت اسلام از همه گرفتاريها اسلام و فرهنگ صحيح اسلامي است.

شور و شوق مردم از ديدن رهبري و آنچه كه در اين ظهر گرم در ممسني و در اين فضاي لبريز از عشق گذشت، كار تماشاست و باور و نه كار وصف و بيان ... بگذريم.

مراسم كه تمام مي‌شود بطري‌هاي آب زيادي نيمه‌خورده در وسط زمين چمن رها شده‌اند. من و آقاي حرمي شروع مي‌كنيم به خالي كردن برخي از آنها روي زمين چمن تشنه استاديوم. اصلا زمين مثل ما زميني‌ها آب را اسراف نمي‌كند، همراه جمعيت بيرون مي‌آئيم و پياده راه مي‌افتيم به سمت ميدان، دوروبر اتوبوسهايي كه موبايل و وسايل اضافي جمعيت را نگه داشته بودند براي تحويل دادن وسايل هنوز شلوغ است. در جلوي برخي خانه‌ها مردم به جمعيت آب خنك مي‌دهند. در ميدان آموزش و پرورش جمعيت زيادي منتظر وسيله نقليه‌اند... به آقاي حرمي مي‌گويم پس اين همه اتوبوسهايي كه از شهرهاي اطراف براي مراسم آمده‌اند كجا هستند؟ حال كه مراسم تمام شد مسئولين محلي كجا هستند و چرا مردم را رها كرده‌اند؟ اين بندگان خدا كه اينطور عاشقانه و با پاي پياده و به هر صورتي خودشان را به مراسم رسانده‌اند حال با چه وسيله‌اي به خانه‌هايشان برگردند؟ عده‌اي از خود مردم با وانت‌بار شخصي خودشان مردم را جابجا مي‌كنند آنهم سي‌چهل نفر پشت هر وانت...

مردم تا وسط خيابان آمده‌اند و منتظر وسيله نقليه... به آقاي حرمي مي‌گويم خوب اين اتوبوسهايي كه براي جمع كردن موبايلها آمده بودند مي‌توانستند بعد از پايان مراسم نيم ساعت تا يك ساعت به جاي خط اتوبوسراني شهري كار كنند و... به هرحال همه ما بايد بدانيم كه مردم ولي‌نعمت ما هستند و ما وظيفه‌اي جز خدمتگزاري به آنان نداريم. گرچه بايد فقر امكانات شهري منطقه‌اي مثل ممسني را هم به حساب آورد اما به هرحال در چنين مراسمي مسئولين استان بايد به مناطق مدد برسانند و كمك كنند. بگذريم...




 يکشنبه 2 تير 1387     




شما هم رأی دهید