یادداشت احمد طالبی​نژاد درباره وضعیت سینمای ایران


وضعیت سینما از دیگر شئونات زندگی ما جدا نیست. در سیاست امروز حرف​هایی می​زنند که 100 سال قبل هم گفته می​شد و در مورد اقتصاد به همین ترتیب رفتار می​شود. در مورد سینما هنوز در نقطه صفر هستیم و سینما تحت نظر دولت اداره می​شود و آنجایی که بخش خصوصی نامگذاری شده به معنی واقعی حضور بیرونی ندارد و عده​ای با پول​هایی که از دولت می​گیرند اسم خودشان را تهیه​کننده خصوصی گذاشته​اند. در شرایطی وقتی اسم روز ملی سینما به میان می​آید احساس غرور می​کنیم که سینمایی زنده، رو به رشد، پویا و تاثیرگذار داشته باشیم. هیچ​کدام از این ویژگی​ها در فضای کلی سینمای ما دیده نمی​شود؛​ نه رو به رشد است نه شعف​انگیز و نه تاثیرگذار. البته تاثیرگذاری وجود دارد آن هم در جنبه منفی. مجموع تولیدات سالانه سینمای ایران در جهت تخریب فرهنگی و هنری مردم است نه در جهت بالندگی. این وضعیت نه تنها غرورآفرین نیست، بلکه نگران‌کننده هم هست. مسئولان و دست​اندرکاران سینما حالت انفعالی دارند، مثل کسی که سیلی سختی خورده و سرش به دوران افتاده و به دنبال تکیه​گاهی می​گردد تا بایستد. در این وضعیت است که یکبار به این سو کشیده می​شود و یکبار به سویی دیگر. یکبار می​گویند ریل​گذاری​ها در سینمای اشتباه است و باید آن را اصلاح کنند و در نهایت همه این​ها موجب می​شود از اصل سینما که تولید فیلم ارزشمند و سودآور است غافل شویم. دلایل زیادی سبب ایجاد این شرایط در سینمای ایران شده است. ما در شرایط سیاسی اجتماعی خاصی قرار گرفتیم. تقریباً در همه جای دنیا سینما با سیاست پیوندهایی دارد. در آمریکا پنتاگون و سیا به سینما کمک می‌کنند، اما کمک​های آنان به گونه​ای نیست که نظارت به صورت مستقیم اعمال شود و بوی تبلیغات دهد، گرچه در این فیلم​ها هم حس تبلیغاتی وجود دارد، اما در فیلم نمی​بینیم که عیان بگویند پنتاگون و سیا خوب هستند. زمانی که در سینمای ایران پول از جایی به سینما تزریق می​شوند کارگردان و تهیه​کننده موظف می​شوند منویات آن سازمان را در اولویت قرار دهند و به این ترتیب در نهایت با فیلمی تبلیغاتی روبرو می​شویم که کسی از آن استقبال نمی​کند. از سوی دیگر ما در شرایط عجیب و غریبی به سرمی​بریم که انواع و اقسام رقبا از داخل و خارج برای سینما تراشیده می​شود. افراد می​توانند فیلم​های روز دنیا را به راحتی در تلویزیون​های خانگی خود ببینند و شبکه‌های ماهواره​ای همین​طور گسترش پیدا می​کنند و فیلم​ها و سریال​های کم کیفیت از تلویزیون خودمان پخش می‌شود و همه این​ها باعث شده سینما خودش را گم کند و هر که از راه می​رسد به دنبال راه حلی باشد، اما همه این راه​ها به بن​بست می​رسد چون همه راه​ها پیموده شده هستند. راه رهایی از این شرایط خودگردان شدن سینما است؛ سینما را باید آزاد گذاشت البته با حفظ اصول و معیارهای کلی. فیلمساز باید در شرایطی کار کند که بتواند سراغ آثار ادبی برود و اقتباس کند و یا به موضوعات اجتماعی بپردازد و فیلمی درباره شخصیت​های تاثیرگذار تاریخ معاصر تولید کند. اگر امروز فیلمی درباره دکتر مصدق و یا دکتر فاطمی که جزو چهره​های شاخص تاریخ معاصر هستند ساخته شود قطعاً مخاطب برای دیدن آن به سینما می​رود. مردم می​خواهند رمان​های محبوبشان را روی پرده سینما ببینند. امروز این نوع فیلمسازی در سینما ثمربخش است وگرنه بازسازی فیلمفارسی هیچ خاصیتی ندارد و بیش از پیش مردم را از سینما دور می​کند. منبع : خبر آنلاین




شما هم رأی دهید