نسل سوم سانتريفيوژها وسوخت مجازي راکتورتهران؛ بستري براي مذاکره


علي اکبر صالحي رييس سازمان انرژي اتمي در مراسم سالروز ملي فناوري هسته اي اعلام کرد: اين ماشين آزمايش‌هاي مکانيکي خود را با موفقيت به پايان رسانيده است وانتظار مي‌رود بر اساس محاسبات، در آزمايش‌هاي گازدهي پيش‌ رو از توان جداسازي حدود ‌‌10 که تقريبا شش برابر توان جداسازي ماشين‌هاي نسل اول است، برخوردار شود. به گفته معاون رييس جمهوري، نکته‌ حائز اهميت در اين نسل از ماشين‌هاي سانتريفيوژ دستيابي به قطر ‌‌200 ميليمتر است. نتيجه‌ اين دستاورد اين است که علاوه بر افزايش توان جداسازي، مقدار توليد در واحد زمان در اين ماشين‌ها افزايش يابد. در واقع، اين نسل از ماشين‌هاي سانتريفيوژ (نسل سوم) که توان جداسازي حدود 10 را دارد، پنج برابر نسل اول و دو برابر نسل دوم ماشين‌هاي IR4 است. در طراحي اين ماشين سعي شده است با يک جهش در نسل قبلي وارد سرعت‌هاي خطي بالاتر شده و با دستيابي به دانش‌هاي جديد و حل مسايل قبلي، بستر براي تسريع در روند طراحي ماشين‌ها با راندمان بالاتر صورت گيرد. قرار است، از اين ماشين سانتريفيوژ در چند ماه آينده براي تزريق گاز استفاده ‌شود. 20 فروردين سال گذشته نيز، رضا آقازاده رييس وقت سازمان انرژي اتمي از فعاليت هاي اين سازمان براي طراحي دو نوع سانتريفيوژ از نسل جديد خبر داده بود. دستيابي به اولين نمونه سوخت مجازي راکتور تحقيقاتي تهران، ديگر خبر خوش رييس جمهوري بود که امسال اعلام و از آن رونمايي کرد. سوخت مجازي شامل 19 صفحه سوختي است که از جهت ابعاد و هندسه مشابه مجتمع سوخت اصلي است. تفاوت سوخت مجازي با سوخت اصلي استفاده از ورق يکپارچه‌ مسي به جاي پودر توده‌اي اورانيوم در بستر آلومينيومي است. اهميت ساخت سوخت مجازي در داخل کشور به منظور تامين نياز سوخت راکتور تهران و راديو ايزوتوپ‌ها براي مصارف پزشکي و دارويي و نيز اثبات خودکفايي ايران و توانايي متخصصان داخلي کشور است. اعلام اين دو موفقيت دانشمندان جوان هسته اي ايران که يک روز پس از ناکام ماندن کاخ سفيد در بدست آوردن اجماع کشورهاي عضو دايم شوراي امنيت سازمان ملل و آلمان در نيويورک براي اعمال تحريم هاي جديد صورت گرفت، از يک سو واکنش تند برخي مقامات غرب به ويژه ايالات متحده آمريکا را همراه داشت که بار ديگر، تهران را متهم به حرکت در مسير غيرصلح آميز کردند و از سوي ديگر، اما و اگرهاي برخي کارشناسان فني وابسته به آنان را. برخي کارشناسان و تحليلگران غربي که معمولا، قبل و بعد از دستيابي جمهوري اسلامي ايران به هر موفقيتي، توان فني و علمي دانشمندان هسته اي ايران را زير سووال مي برند، اين بار نيز همچون گذشته، اگرچه مجبور به پذيرش اين دستاورد جديد هسته اي ايران شده اند، ليکن اما و اگرهايي فني در زمينه ساخت قطعات مورد نياز در سانتريفيوژهاي جديد و نيز چگونگي ساخت صفحه سوخت را مطرح مي کنند. ديپلمات ها در اين زمينه مي گويند:‌ گذر زمان و پيشرفت هر چه بيشتر تهران در ابعاد فني برنامه صلح آميز هسته اي، تحليلگران و کارشناسان غربي را وادار به اصلاح ديدگاههايشان خواهد کرد ليکن اين مقامات غربي هستند که بايد از فرصت هاي به وجود آمده براي مذاکره با تهران بهره گيرند. ديپلمات ها مي افزايند: غرب بايد بداند تهران از تحريم ها استقبال نمي کند اما همچنانکه مقامات جمهوري اسلامي ايران بارها و بارها اعلام کرده اند، تهديد را به فرصت و تحريم را به سازندگي براي خود تبديل مي کند. اين ديپلمات ها تصريح مي کنند: به رغم پيشرفت هاي فني ، گزينه تبادل سوخت راکتور تحقيقاتي تهران، همچنانکه مقامات رسمي اعلام کرده اند، روي ميز است و اين بدان معناست که تهران نيز از مذاکره استقبال مي کند. آنان مي گويند: با توجه به اينکه غرب بحث مبادله همزمان سوخت در خارج از ايران را مطرح کرده و تهران نيز با توجه به پيشينه غربي ها در انجام تعهداتشان، خواستار مبادله همزمان سوخت در داخل خاک خود شده است، با از سرگيري مذاکرات مي توان راه حلي مرضي الطرفين را يافت. حال، بايد ديد آيا يوکيا آمانو مدير کل جديد آژانس بين المللي انرژي اتمي به عنوان نهاد ناظر بر برنامه صلح آميز هسته اي ايران مي تواند با بکارگيري ديپلماسي هوشمندانه، کليد آغاز دوباره اين مذاکرات فني را بزند؟ آيا سياستمداران غربي از جمله کاترين اشتون مسوول جديد سياست خارجي اتحاديه اروپا ، وراي نمايش قدرتي که اين روزها واشنگتن براي صدور قطعنامه جديد عليه تهران به راه انداخته،‌ مي توانند نقش موثري در اين مذاکرات فني ايفا کنند؟ از: زهرا هژبري




شما هم رأی دهید