اعتراف به شکست ماجراجويي هاي غرب در افغانستان


ميشائيل اشتاينر که يک هماهنگ کننده با تجربه در امور مناطق بحراني جهان شناخته ‌ مي شود و سال ها به عنوان نماينده سازمان ملل در بوسني هرزگوين و کوزوو فعاليت داشته است، در ديدار با علاالدين بروجردي رييس کميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس شوراي اسلامي به صراحت حل بحران افغانستان را تنها در گرو همکاري همه کشورهاي منطقه دانسته و با ضروري خواندن همکاري ايران در اين زمينه، براي نخستين بار خواستار همکاري مشترک ايران و آلمان در اين خصوص شده است. اين اظهارات با توجه به اينکه آلمان از متحدان بسيار نزديک کاخ سفيد و يکي از تامين کنندگان هزينه هاي سرسام آور ماجراجويي هاي آمريکا در نقاط مختلف دنيا بوده و هم اکنون نيز بالغ بر پنج هزار نيروي نظامي و صدها نيرو و موسسه غيرنظامي در افغانستان دارد، معنا و مفهوم خاصي پيدا مي کند. يکي از دلايل فعال شدن آلماني ها در موضوع افغانستان را مي توان در اين راستا تفسير و تعبير کرد که آلماني ها به اين واقعيت پي برده اند که سپردن زمام امور افغانستان به سياست مداران جنگ طلب واشنگتن و گذاشتن همه تخم مرغ ها در سبد آمريکا چيزي جز آب در هاون کوبيدن، نيست. ادامه وضعيت فعلي در افغانستان مي تواند پيامدهاي خطرناکي مخصوصا براي اروپايي ها که خاورميانه و شبه قاره هند يکي از بازارهاي مهم مصرف کالاها‌ ي صادراتي آنها محسوب مي شود، در بر داشته باشد. بر اين اساس، براي اروپايي ها قابل توجيه نيست که گشودن گره کلاف سردرگمي مانند افغانستان که روز بروز پيچيده تر و سرانجام آن نيز مبهم تر و خطرناک تر مي نمايد، به باز شدن گره هاي مصنوعي که دولت آمريکا بنا به دلايل خاص ولي در قالب دلايل عام، ايجاد کرده است، منوط شود. آلمان به عنوان يکي از قدرت هاي سياسي اقتصادي اروپا، به نظر مي رسد، از بازي خسته کننده و بي حاصل واشنگتن در مقابل جمهوري اسلامي ايران به بهانه موضوع هسته اي تهران که به قفل شدن مساله افغانستان انجاميده است، نااميد شده و درپي ايفاي نقش واقع گرايانه براي شکستن اين قفل است. اين گفته اشتاينر مبني بر اينکه همکاري ايران براي حل مساله افغانستان ضروري است در ديدار با بروجردي بوضوح نشان مي دهد که آلماني ها درپي اصلاح و واقعي کردن سياست هاي شکست خورده غربي ها به سرکردگي واشنگتن در قبال افغانستان است و روي آوردن آنها به تهران و کمک خواستن از ايران براي حل بحران افغانستان در اين راستا قابل ارزيابي است. جمهوري اسلامي ايران همانطور که بارها اعلام کرده است سياست هاي تجاوزگرانه غرب به سرکردگي آمريکا را در افغانستان مغاير با منافع مردم اين کشور مي داند و حضور نيروهاي بيگانه در افغانستان را عامل بي ثباتي و تشنج در منطقه دانسته و خواستار سپردن امور اين کشور به خود افغان ها شده است. به طور طبيعي ايران به عنوان همسايه اي بزرگ با حدود 936کيلومترمرز مشترک با افغانستان و با داشتن اشتراکات تاريخي، فرهنگي و اقليمي فراوان با اين کشور و بخصوص به علت پذيرفتن ميليون ها افغان مهاجر در دوران جنگ و بي ثباتي افغانستان که اکثر آنها همچنان به عنوان مهمان در ايران اشتغال دارند، ترجيح مي دهد که هرچه زودتر ثبات و صلح پايدار به همسايه شرقي اش بازگردد. غربي ها که با دلايل غيرموجه و با مطامع خاص به افغانستان لشکرکشي کرده و در باتلاق اين کشور گرفتار شده اند براي توجيه شکست خود تمام هم وغم خود را معطوف اين موضوع کرده اند که گويا جمهوري اسلامي ايران در امور داخلي افغانستان دخالت و از گروه هاي خاص در اين کشور حمايت مي کند، که گذشت زمان بي پايه واساس بودن اين اتهامات و منطقي و اصولي بودن ديدگاه ها و مواضع تهران را در اين خصوص ثابت کرد. امروز، به نظر مي رسد غربي ها با اذعان به اين حقيقت درپي تصحيح ديدگاه خود واشنگتن، در قبال مساله افغانستان هستند و در اين راستا، به اعتراف خودشان، چاره اي جز پذيرفتن نقش و سهم ايران در حل مساله افغانستان ندارند. سيام 1871




شما هم رأی دهید